Ich reakcje niekoniecznie były złośliwe.
Ludzie często przyzwyczajają się do ról, jakie inni odgrywają w ich życiu. Kiedy ktoś się zmienia, nawet w pozytywnym sensie, może to wymagać od otoczenia dostosowania oczekiwań.
Przez lata była osobą, która ułatwiała życie innym. Niektórzy zaczęli polegać na tym układzie, nie do końca zdając sobie sprawę z tego, ile ją to kosztowało.
Kiedy zaczęła od czasu do czasu mówić „nie”, musieli znaleźć inne rozwiązania.
Na początku było to dla mnie niezręczne.
Martwiła się, że może zostać uznana za egoistkę lub niewdzięcznicę. Zastanawiała się, czy nie zawodzi ludzi, którzy wspierali ją przez lata.
Ale zaczęła zdawać sobie sprawę, że granica nie jest tym samym, co odrzucenie.
Potrafiła kochać swoją rodzinę, a jednocześnie potrzebować czasu dla siebie. Potrafiła troszczyć się o przyjaciół, nie będąc przy tym zawsze dostępnym. Potrafiła oferować pomoc, kiedy było to uzasadnione, nie biorąc na siebie odpowiedzialności za każdy pojawiający się problem.
Uświadomienie sobie tego pozwoliło jej podchodzić do związków z większą szczerością.
Zamiast automatycznie zgadzać się i później po cichu żałować zobowiązania, nauczyła się zastanawiać, co sama może naprawdę zaoferować.
Czasami mówiła „tak”. Czasami proponowała inne rozwiązanie. Czasami po prostu odmawiała.
Nie wszyscy zareagowali pozytywnie, ale odkryła, że relacje mogą przetrwać rozsądne granice, a niektóre z nich stały się zdrowsze, gdy oczekiwania zostały wyraźniej zakomunikowane.
Dowiedziała się również, że początkowy dyskomfort innych osób niekoniecznie oznaczał, że podjęła złą decyzję.
Człowiek może być miły, nie będąc przy tym nieustannie dostępnym.
Człowiek może być hojny, nie rezygnując ze swoich potrzeb.
Człowiek może zmienić swój styl życia, nie potrzebując przy tym powszechnej zgody.