Pewność siebie nie wynikała z braku nerwowości. Chodziło o narastające przekonanie, że potrafi reagować na niepewność.
Wciąż odczuwała niepokój przed pewnymi wydarzeniami. Czasami martwiła się, że popełni błędy lub że będzie wyglądać na niedoświadczoną. Czasami zastanawiała się, czy nie wzięła na siebie więcej, niż jest w stanie komfortowo udźwignąć.
Ale już nie traktowała każdego nieprzyjemnego uczucia jako dowodu, że powinna zawrócić.
Zamiast tego zaczęła zadawać bardziej przydatne pytania.
Co pomoże mi się przygotować? Jakich informacji potrzebuję? Czy ta aktywność jest odpowiednia do moich możliwości i okoliczności? Jaki jest najmniejszy krok, jaki mogę podjąć, aby sprawdzić, czy sprawia mi to przyjemność?
Pytania te przekształciły niejasne obawy w praktyczne decyzje.
Jeśli obawiała się uczestnictwa w jakimś wydarzeniu towarzyskim, mogła wcześniej zorganizować sobie transport lub zaprosić kogoś, kto mógłby ją tam przyjąć.
Jeśli chciałaby nauczyć się nowej umiejętności, mogłaby zacząć od zajęć dla początkujących.
Jeśli podróż wydawała się jej zbyt przytłaczająca, mogła wybrać krótszą trasę, zanim zaplanowała coś bardziej ambitnego.
Nie musiała eliminować niepewności. Musiała nią zarządzać z rozwagą.
Każde doświadczenie dostarczyło jej informacji, które mogła później wykorzystać.
Kiedy coś szło dobrze, zyskiwała pewność siebie w radzeniu sobie z podobnymi sytuacjami. Kiedy coś było trudne, uczyła się, co mogłaby zrobić inaczej następnym razem.
