Właściciel sklepu nalegał jednak na złożenie formalnej skargi .
I tak pewnego chłodnego październikowego popołudnia zabrano piętnastoletniego chłopca za bochenek chleba .
Był pewien, że jego życie legło w gruzach.
Nie miał pojęcia , że najgorszy dzień jego życia miał stać się początkiem czegoś niezwykłego .
Rozdział 2 : Sala sądowa pełna nieznajomych
Sala sądowa była większa , niż Adam sobie wyobrażał.
Wysokie okna wpuszczały blade poranne światło na rzędy drewnianych ławek . Nad drzwiami tykał zegar , a ciche rozmowy oczekujących rodzin rozbrzmiewały w pomieszczeniu .
Adam siedział obok prawnika wyznaczonego przez sąd .
Jego matki tam nie było .
Była zbyt słaba, aby wziąć w nim udział.
Ta nieobecność bolała go bardziej niż cokolwiek innego.
Chciał , żeby mogła trzymać go za rękę.
Chciał jej powiedzieć , że się boi .
Ale może to i lepiej , pomyślał , że nie musi go widzieć w takim stanie .
Wpatrywał się w swoje buty.
Były to jedyne buty , jakie posiadał , ale podeszwy zaczęły się rozchodzić .
Po drugiej stronie przejścia siedział pan Collins, właściciel sklepu .
Wyglądał na zirytowanego.
Zamknął swój sklep na kilka godzin , aby wziąć udział w rozprawie i było jasne, że chciał jak najszybciej rozwiązać sprawę .
„ Wysoki Sądzie, jesteśmy gotowi” – oznajmił urzędnik sądowy .
Wszyscy wstali.
Do sali sądowej wszedł starszy sędzia .
Nazywał się sędzia Samuel Bennett .
Przepracował ponad trzydzieści lat jako sędzia .
Jego srebrne włosy były starannie uczesane, a wyraz twarzy poważny , ale nie surowy .
Słyszał tysiące spraw .
