Nie dlatego, że chciała go oszukać , ale dlatego , że kochała go zbyt mocno , by przyznać , jak rozpaczliwa stała się ich sytuacja .
Dotknął jej czoła .
Było ciepło .
„Mamo, potrzebujesz jedzenia . I lekarstw . ”
" Coś wymyślimy ."
Ale Adam słyszał te słowa zbyt wiele razy .
Po raz pierwszy w swoim młodym życiu zaczął obawiać się , że sama miłość może nie wystarczyć , by utrzymać ich przy życiu .
Wyszedł z mieszkania , niosąc pusty plecak i czując straszne uczucie w piersi .
W szkole ledwo mógł się skoncentrować . Koledzy śmiali się, opowiadali sobie historie i narzekali na pracę domową , podczas gdy on patrzył przez okno klasy .
Myślał tylko o pustej kuchni .
Po ostatnim dzwonku Adam ruszył w stronę Maple Street .
Miał w kieszeni tylko trzydzieści siedem centów .
Policzył monety trzy razy , mając nadzieję , że się pomylił .
Ale kwota ta nigdy się nie zmieniła.
Trzydzieści siedem centów.
Za mało na chleb.
Za mało na lekarstwa.
Za mało na cokolwiek , co miało znaczenie.
Gdy dotarł do sklepu spożywczego , stał na zewnątrz przez kilka minut.
Przez okno mógł zobaczyć półki wypełnione jedzeniem .
Świeże owoce.
Kartony mleka .
Bochenki chleba .
Opakowania ryżu .
Dla każdego innego był to zwykły osiedlowy sklep .
Adamowi wydawało się , że nie może już pozwolić sobie na wejście do tego świata .
Otworzył drzwi .
Nad nami zadzwonił mały dzwonek .
Właściciel sklepu , pan Collins, stał za ladą i sprawdzał stan zapasów.
Adam powoli podszedł do półki z wypiekami .
Wziął bochenek chleba .
Nadal było ciepło .
Przez chwilę wyobraził sobie , że zabiera go do domu, kroi na dwa grube plasterki i kładzie je obok łóżka matki .
Wyobraził sobie, że ją widzi , jak je.
