Sędzia kontynuował .
„ Twoja edukacja musi pozostać ważna. Nie powinieneś rezygnować ze szkoły , żeby utrzymać rodzinę ” .
Po raz pierwszy od miesięcy Adam poczuł coś nieznanego .
Mieć nadzieję.
Nie takie , które wynika z udawania, że wszystko będzie dobrze .
Takie, które wynikało ze świadomości , że są ludzie , którzy chcą mu pomóc w podjęciu następnego kroku.
Gdy w końcu był gotowy do wyjścia , sędzia Bennett zawołał go z powrotem.
"Młody człowiek."
Adam się odwrócił.
„Tak, Wasza Wysokość?”
"Jak masz na imię i nazwisko?"
„Adam Miller, proszę pana.”
„Adamie, chcę , żebyś zapamiętał ten dzień . ”
" Tak, Wasza Wysokość."
„Nie dlatego, że ukradłeś chleb ”.
Sędzia pochylił się do przodu.
„Zapamiętaj to , bo tego dnia nauczyłeś się , że jeden błąd nie musi definiować całego twojego życia ” .
Adam skinął głową.
Głos sędziego stał się łagodniejszy .
„ Znów będziesz musiał stawić czoła trudnym chwilom . Każdemu się to zdarza. Ale kiedy to się stanie, pamiętaj , że właściwy wybór nie zawsze jest najłatwiejszy . Poproś o pomoc , zanim desperacja popchnie cię w stronę kolejnego błędu”.
" Tak, proszę pana."
"I jeszcze jedno ."
"Tak?"
„Jeśli życie kiedykolwiek będzie na tyle łaskawe , że postawi cię w sytuacji , w której będziesz mógł pomóc komuś innemu, nie zapominaj , co się tu wydarzyło ”.
Adam spojrzał na starszego sędziego .
" Nie zrobię tego."
Mając piętnaście lat , nie do końca rozumiał wagę tej obietnicy .
Jednak słowa te pozostały z nim do końca życia .
