Czasami zastanawiał się , czy jego marzenia nie są nierealne.
Ale kiedykolwiek chciał się poddać , przypominała mu się sala sądowa .
Pamiętał , jak nieznajomi kładli pieniądze na stole .
Pamiętał, że sędzia patrzył na niego nie jak na przestępcę , lecz jak na dziecko , które wciąż miało przyszłość .
I kontynuował .
W wieku osiemnastu lat Adam ukończył szkołę z wynikiem jednym z najlepszych w swojej klasie.
Jego matka była obecna na ceremonii.
Nadal odzyskiwała siły , ale nalegała , żeby tam być .
Kiedy Adam wszedł na scenę , by odebrać dyplom , ona wstała i bił mu brawo , dopóki łzy nie przesłoniły jej wzroku.
Później znalazł ją czekającą przy wejściu do szkoły .
„Jesteś ze mnie dumna ?” zapytał .
Ona śmiała się przez łzy .
" Byłem z ciebie dumny na długo przed dzisiejszym dniem."
Adam mocno ją przytulił .
Kilka miesięcy później otrzymał ofertę stypendium od uniwersytetu , który miał silny program studiów prawniczych .
Przeczytał list trzy razy .
Następnie podał go swojej matce .
Spojrzała na kartkę , potem na niego .
"Idziesz na studia. "
Adam skinął głową.
"Idę na studia ."
Oni się śmiali.
Potem płakali .
W swoim małym mieszkaniu, otoczeni meblami , które pamiętały lepsze czasy , matka i syn świętowali zwycięstwo , które kiedyś wydawało się niemożliwe .
