„A może powinienem też przepisać mieszkanie na twoją matkę, żeby mogła zostać pełnoprawną panią tego lokalu – skoro zresztą i tak już się za taką uważa”.

– Pozbyła się tylko kilku starych szmat – rzucił, biorąc łyk. – Nie rozumiem, o co tyle hałasu.

– Starych szmat? – Tanya odłożyła chochlę. – Oleg, ona wyrzuciła moje nowe dżinsy i bluzki – te, które sam mi kupiłeś! To drogie rzeczy! Zresztą, nawet nie chodzi o pieniądze. Chodzi o to, że twoja matka uważa, iż ma prawo robić z moimi własnościami, co tylko chce!

Oleg opadł ciężko na krzesło i potarł skronie. Całą swoją postawą dawał do zrozumienia, że ​​ta rozmowa jest dla niego nieprzyjemna – że wolałby po prostu zjeść kolację, położyć się spać i o wszystkim zapomnieć.

– Znasz moją mamę – powiedział pojednawczym tonem. – Ona po prostu chce, żeby wszystko u nas było dobrze. W ten sposób okazuje troskę.

– „Troskę”? – ucięła ostro Tanya, gwałtownym ruchem wyłączając kuchenkę. – Oleg, to nie jest troska – to kontrola. Twoja matka kontroluje każdy aspekt naszego życia! Przychodzi, kiedy nas nie ma, grzebie w naszych rzeczach i komentuje to, jak żyjemy. To nie jest normalne! Oleg odstawił butelkę na stół i spojrzał na Tanię z irytacją.

– A co proponujesz? Żebyśmy zabronili mojej matce nas odwiedzać? To samotna kobieta, Taniu. Nie ma nikogo poza nami.

– Nie mówię, że nie powinna…– …przychodzi – powiedziała Tanya, starając się utrzymać spokój w głosie, choć przychodziło jej to z trudem. – Chodzi mi o to, że nie powinna przychodzić, kiedy nas nie ma w domu. I z pewnością nie powinna dotykać naszych rzeczy bez pozwolenia.

– O, zaczyna się – rzucił Oleg, przewracając oczami. – „Tego nie powinna robić, tamtego nie powinna robić”. A co niby *powinna* robić, Tanya? Siedzieć sama w swoim mieszkaniu i czekać, aż raczymy ją odwiedzić?

– Musi szanować naszą przestrzeń! – Tanya poczuła, że ​​traci panowanie nad głosem. – Tak samo jak ty musisz szanować moje prawo do decydowania o tym, co dzieje się z moimi własnymi rzeczami!

Oleg wstał i podszedł do zlewu, żeby wyrzucić pustą butelkę.

– Słuchaj – powiedział, nie odwracając się – myślę, że problemem nie jest moja matka. Problem polega na tym, że nie potrafisz zaakceptować mojej rodziny.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇