Znaczenie więzi emocjonalnej
Leczenie i pomoc fizyczna są niezbędne, ale więź emocjonalna jest kolejnym ważnym elementem zdrowego starzenia się.
Osoby starsze mogą odczuwać samotność po przejściu na emeryturę, utracie przyjaciół, ograniczeniu sprawności ruchowej lub zmianie trybu życia społecznego.
Osoby opiekujące się ciężko chorym współmałżonkiem mogą odczuwać samotność nawet wtedy, gdy spędzają ze sobą niemal każdą godzinę.
Opiekunowi może brakować towarzystwa, które kiedyś dzielił.
Rozmowy mogą skupiać się na chorobie.
Aktywności, które wcześniej przynosiły parom radość, mogą być już niemożliwe.
Opiekun może czuć się winny, że chce spędzić trochę czasu w samotności.
Jednocześnie pacjent może obawiać się, że jego problemy zdrowotne uniemożliwiają partnerowi cieszenie się życiem.
Te uczucia mogą stworzyć dystans emocjonalny, nawet w związku opartym na miłości.
Pomocne może być utrzymywanie kontaktów poza domem.
Regularne rozmowy z przyjaciółmi, udział w życiu społecznym, o ile to możliwe, oraz kontakt z krewnymi mogą dać pewność, że żadna z osób nie jest w tej sytuacji zupełnie sama.
Grupy wsparcia również mogą okazać się przydatne.
Spotkanie osób, które rozumieją wyzwania związane z opieką nad dziećmi, może zmniejszyć poczucie izolacji.
Może zapewnić okazję do wymiany praktycznych informacji i omówienia trudnych emocji bez obawy przed osądem.
Dla niektórych osób terapia może być przestrzenią zapewniającą prywatność, w której mogą one zmierzyć się ze smutkiem, lękiem, poczuciem winy i zmianami w relacjach.
Szukanie tego rodzaju wsparcia należy traktować jako konstruktywną odpowiedź na trudne okoliczności, a nie jako dowód osobistej słabości.
