Ochrona godności osób starszych
Dyskusje o starzeniu się i chorobie niekiedy tak bardzo skupiają się na ciężarze opieki, że osoba otrzymująca opiekę staje się niemal niewidoczna.
To poważny błąd, którego należy unikać.
Osoby starsze i ludzie żyjący z poważnymi chorobami pozostają jednostkami z własną historią, preferencjami, emocjami i prawami.
Potrzeba pomocy nie umniejsza ich godności.
Należy w miarę możliwości uwzględniać ich w decyzjach dotyczących leczenia, warunków mieszkaniowych i codziennych czynności.
Powinni mieć możliwość wyrażania obaw, zadawania pytań i uczestniczenia w planowaniu przyszłości.
U niektórych osób mogą występować zaburzenia funkcji poznawczych lub schorzenia, które wpływają na ich zdolność podejmowania decyzji.
W takich okolicznościach może być konieczne skorzystanie z odpowiedniej pomocy prawnej i opieki zdrowotnej.
Nawet wówczas ochrona ich interesów i traktowanie ich z szacunkiem pozostaje kwestią kluczową.
Choroba nie sprawia, że życie człowieka staje się mniej wartościowe.
Zależność nie oznacza, że ktoś staje się ciężarem, pozbawionym praw i możliwości wyboru.
Potrzeba pomocy nigdy nie powinna być traktowana jako powód do lekceważenia osobistego bezpieczeństwa.
Zasady te są szczególnie ważne, gdy tragedia publiczna wywołuje emocjonalne rozważania na temat cierpienia, opieki lub intencji osób zaangażowanych.
Współczucie należy okazywać wszystkim dotkniętym.
Nie powinno być ono zarezerwowane wyłącznie dla osoby, której punkt widzenia staje się najbardziej widoczny w relacjach publicznych.
