Funkcjonariusz otworzył niewielki album leżący na szafce. Kolejne zdjęcia. Chłopiec śpiący w słomie. Uśmiechnięty obok koryta.
A potem takie, na którym ma około dziesięciu lat – promienny, ściska w dłoniach coś wyrzeźbionego w drewnie. Szczęśliwy. Beztroski.
Pomyślałem o Norze na kucyku, promieniejącej pod swoim niedorzecznym kaskiem.
Wtedy zauważyłem dłoń spoczywającą blisko ramienia chłopca.
Zbyt duża. Zbyt długie palce, zbyt wyraźnie zarysowane kłykcie. Sama dłoń była niemal tak szeroka jak jego klatka piersiowa.
Funkcjonariusz przewrócił stronę. Kolejne zdjęcie: chłopiec śpi, wtulony w coś potężnego i bladego. Grube ramię owinięte wokół niego; skóra luźna i pomarszczona, niczym na kolanie słonia, a staw łokciowy – jakiś nienaturalny.
Ogromna dłoń, blada i o grubych palcach, spoczywała na brzuchu chłopca. Funkcjonariuszowi na moment wstrzymał się oddech, po czym zapadła cisza. Oboje milczeliśmy. Przewrócił stronę.
To zdjęcie było starsze. Chłopiec miał może trzy lub cztery lata; spał zwinięty w kłębek na kocu, z twarzą wtuloną w coś dużego i bladego, co wypełniało krawędź kadru. Ramię obejmowało go – nie ściskało, po prostu tam było. Tak trzyma się dziecko, które zasnęło nam na rękach. Sama robiłam to z Norą setki razy – czułam jej bezwładny, ciepły ciężar na własnej piersi.
Mała dłoń chłopca spoczywała na tym ramieniu. Wyglądał na spokojnego. Bezpiecznego.
Patrzyłam dalej. Dłoń, która go obejmowała, była większa niż cały jego tułów. Skóra była luźna, pomarszczona niczym stara skóra garbarska, kłykcie grube, a paznokcie długie i tępe.
Wtedy to dostrzegłam.
Policzyłam palce.
Policzyłam jeszcze raz.
Sześć.
Sześć ogromnych palców, które delikatnie otulały śpiącego chłopca.
A chłopiec się uśmiechał.
Pierwszym słowem, jakie usłyszałem od Seventeen, było „Matka”.
Siedziałam na podłodze w jego szpitalnej sali, kiedy to się stało. Przycisnął czoło do mojej dłoni, a ja przeczesywałam palcami jego włosy. Miał zamknięte oczy, oddech zwolnił i po raz pierwszy odkąd wyciągnęliśmy go z tej rzeźni wyglądał na spokojnego.
Wtedy ktoś przeszedł przez drzwi i wszystko się zmieniło.
Szarpnął głową w górę. Jego wzrok podążał za krokami na korytarzu i wydawał ten sam brzęczący dźwięk, który słyszałem w Coldwater. Ledwo otworzył usta. Dźwięki wydobywały się z niego cicho i chrapliwie, jeden po drugim.
„Hm. Hmm. Hmm.”
Zapytałem, czy kogoś szuka. Przyjrzał mi się uważnie, po czym otworzył usta i wydusił z siebie jakieś słowo.
"Matka."
Głos był szorstki i nierówny, jakby nie odzywał się od lat. Zapytałam, czy szuka matki, a jego twarz pojaśniała. Zaczął drżeć i chwycił mnie za przedramię obiema rękami, kiwając głową tak mocno, że bałam się, że zrani się w szyję.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Patrzył na mnie z taką nadzieją, że nie potrafiłam się zdobyć na powiedzenie mu, że nie mam pojęcia, gdzie ona jest.
Więc powiedziałem mu, że ona przyjdzie.
Może myślałam, że to go uspokoi. Może po prostu nie mogłam znieść jego miny. Nieważne, dlaczego, widziałam, że mi uwierzył i od tamtej pory mam problem z tym, żeby z tym żyć.
Pobiegł do drzwi, zanim zdążyłem go zatrzymać. Nogi go nie utrzymały, więc poruszał się na czworakach, ciągnąc za sobą jedną nogę. Nucił szybciej, co kilka kroków oglądając się za siebie, żeby upewnić się, że idę za nim. Uśmiechał się. Było coś okropnego w widoku dorosłego mężczyzny tak szczęśliwego z powodu czegoś, co powiedziałem bez zastanowienia.
Pielęgniarka weszła na korytarz z wózkiem, a Seventeen podniósł się na kolana i wyciągnął do niej ręce.
"Matka?"
Zatrzymała się i spojrzała na mnie. Próbowałem jej to wytłumaczyć, ale Seventeen już złapała ją za rąbek fartucha.
Przykucnęła i zapytała, czy chce, żeby pomógł mu wrócić do łóżka. Wpatrywał się w jej twarz tak intensywnie, że aż przestał mówić. Potem jego uśmiech zniknął. Pochylił się, żeby spojrzeć za nią na korytarz.
"Matka?"
Nikt nie odpowiedział.
Próbował się wokół niej obejść, ale złapałem go pod pachy. Walczył, żeby się uwolnić, wijąc się w stronę każdych otwierających się drzwi, każdej pary butów, która przechodziła obok. Powtarzałem mu, że wszystko w porządku, chociaż to przeze mnie myślał, że ktoś idzie.
W końcu przestał się szarpać i opadł na linoleum. Zaczął wydawać z siebie cienki, zdyszany dźwięk. Z początku myślałem, że znowu próbuje przemówić, ale jego ramiona zaczęły się trząść.
On płakał.
Usiadłam obok niego i sięgnęłam po jego ramię. Odepchnął moją dłoń. Kiedy spróbowałam ponownie, zakrył głowę obiema rękami i zwinął się pod ścianą, rozkładając palce na tylnej części czaszki i ściskając łokcie tak mocno, że nie mogłam dostrzec jego twarzy.
Kilka minut wcześniej opierał się o moją dłoń. Teraz nie pozwalał mi się dotknąć i nie potrafiłam stwierdzić, czy jest zły, czy boi się, że zrobił coś złego.
Pielęgniarka zawołała o pomoc. We troje odprowadziliśmy go z powrotem do pokoju. Obserwował drzwi, aż ktoś je zamknął, po czym odwrócił się w stronę ściany.
Zostałem jeszcze dwadzieścia minut. Raz podniósł głowę, gdy ktoś mówił na zewnątrz, ale gdy kroki minęły, opuścił ją z powrotem. Nie spojrzał na mnie, zanim wyszedłem.
To wydarzyło się w piątek po południu.
W piątek wieczorem Sam zaginął i zaczynałem rozumieć, że najgorszą rzeczą, jaką zrobiliśmy w Coldwater Packing, niekoniecznie było otwarcie tych ukrytych drzwi.
Być może zabrałoby to Seventeen.
Dla tych, którzy nie czytali mojego pierwszego wpisu, nazywam się Cal Mercer. Mam trzydzieści osiem lat, jestem rozwiedziony i prowadzę małą firmę rozbiórkową, która przez większość ostatnich trzech lat była o krok od bankructwa, gdyby nie dwie zaległe płatności.
W zeszły czwartek moja ekipa i ja wykonywaliśmy wstępne prace w opuszczonym zakładzie przetwórstwa mięsnego o nazwie Coldwater Packing, gdy natknęliśmy się na pomieszczenie, którego nie było na planach budowlanych.
Wewnątrz znajdowały się trzy zagrody dla bydła. W ostatniej przebywał mężczyzna, który najwyraźniej spędził większość, jeśli nie całe, swoje życie, przetrzymywany jak zwierzę. Nosił skórzaną opaskę z metalową blaszką z wytłoczonym numerem 17-B. Jego dłonie i kolana były pokryte grubymi odciskami, a nogi tak zdeformowane, że nie mógł stać.
Udało nam się go wydostać, chociaż stawiał opór niemal przez całą drogę.
Za zagrodami policja znalazła coś, co wyglądało na mieszkanie dozorcy, a także zdjęcia Siedemnastki z dzieciństwa. Jedno przedstawiało go jako małego chłopca, śpiącego przy czymś ogromnym i bladym. Cokolwiek go trzymało, miało sześć palców, a chłopiec się uśmiechał.
Ciągle wracam do tego, jaki był zrelaksowany na tym zdjęciu. Cały jego ciężar spoczywał na tym czymś. Cokolwiek to było, ufał temu na tyle, że spał w jego ramionach.
Policja przetrzymywała nas w Coldwater do późnego popołudnia w czwartek. Spisali zeznania, sfotografowali nasz sprzęt i kazali nam zostawić narzędzia, dopóki nie przeszukali budynku.
Sam był wściekły z powodu kamery inspekcyjnej. Była pożyczona i żaden z nas nie mógł sobie pozwolić na jej wymianę.
„To tysiąc pięćset dolców, Cal. Pożyczyłem od szwagra” – powiedział, kiedy ładowaliśmy sprzęt, który nam udostępnili.
„Nie będą tego trzymać wiecznie”.
„Łatwo ci mówić. Nie musisz tłumaczyć Hectorowi, dlaczego jego aparat leży w szafce na dowody.”
Siedziałem na rampie załadunkowej, próbując pozbyć się z nosa zapachu tego pomieszczenia. Nie jadłem od śniadania, bolały mnie plecy i już wyobrażałem sobie, że powiat odmówi nam zapłaty za dzień pracy.
Warknąłem na niego i zapytałem, kogo obchodzi kamera, skoro dopiero co znaleźliśmy człowieka żyjącego w cholernej klatce.
Sam stał tam, trzymając w jednej ręce grzechotkę, a w drugiej płócienną torbę z narzędziami.
„Tak, Cal. Byłem tam.”
Wrócił do ładowania ciężarówki.
Wiedziałem, że zachowałem się jak dupek. Cholera, użyłem prywatnej karty kredytowej, żeby zatankować samochód tego ranka, bo nasze firmowe konto było puste. Sam miał rodzinę i własne rachunki. Ale zamiast przeprosić, siedziałem tam, użalając się nad sobą, aż wrócił i oparł się o nabrzeże obok mnie.
„Zauważyłeś coś w tych innych długopisach?” zapytał.
Powiedziałem, że są puste, ale on pokręcił głową.
