Miał rację. Nowa instalacja prowadziła do niewielkiej skrzynki rozdzielczej, której nie było na żadnych oryginalnych planach.
– Może ochrona? – rzuciłem.
– Ochrona czego?
Nie znałem odpowiedzi.
Sam otworzył skrzynkę i sprawdził zaciski miernikiem.
Potem spojrzał na mnie.
– Jest prąd.
To przykuło moją uwagę. Urząd hrabstwa zapewniał nas…
...a konkretnie, budynek miał być odłączony od zasilania. Przewody pod napięciem na terenie przeznaczonym do rozbiórki to nie tylko nietypowa sytuacja – to przede wszystkim ogromne zagrożenie.
Powiedziałem Samowi, żeby zostawił to w spokoju, dopóki nie ustalimy, skąd bierze się prąd.
Spojrzał na mnie w ten swój sposób – od razu wiedział, że próbuję pójść na skróty.
– Zadzwonisz do kogoś, prawda?
– Jak skończymy obchód.
– Cal.
– Mówię ci, że do kogoś zadzwonię.
Uniósł dłonie w geście poddania i cofnął się. Sam zna mnie zbyt dobrze – wie, kiedy unikam pewnych spraw, bo martwię się o czas albo pieniądze.
Nie zamierzałem robić nic głupiego. Chciałem tylko udokumentować znalezisko, zaznaczyć je i przekazać sprawę urzędowi hrabstwa, zanim ruszy rozbiórka.
Około jedenastej dotarliśmy do sekcji chłodni – sześciu dużych pomieszczeń połączonych wąskim korytarzem technicznym. Większość była pusta, jeśli nie liczyć starego wyposażenia przykręconego do podłogi.
W tej części budynku zmienił się zapach.
W pozostałych pomieszczeniach czuć było wilgotny beton i pleśń. Tutaj natomiast unosiła się słaba chemiczna woń – przypominająca środek dezynfekujący z kliniki weterynaryjnej – a pod nią coś jeszcze.
Sam też to poczuł.
– Czujesz to?
– Tak.
– Pachnie zwierzętami.
Zatrzymałem się. Miał rację. Ten charakterystyczny, nie do pomylenia zapach obory – stara ściółka, mocz, coś ciepłego i kwaśnego.
Sprawdziliśmy najbliższe pomieszczenie – było puste, poza porozrzucanymi kawałkami izolacji. W kolejnym znajdowały się zawalone regały.
W trzecim pomieszczeniu natrafiliśmy na ścianę.
Na pierwszy rzut oka wyglądała jak zwykła przegroda z betonowych pustaków, częściowo zasłonięta przez kruszejące panele izolacyjne. Kiedy jednak Tyler odsunął jeden z nich, ukazała się wyraźna, pionowa szczelina w zaprawie.
– Szefie, czy to powinno tu być?
Sprawdziłem plany na tablecie. Według rysunków pomieszczenie powinno ciągnąć się jeszcze przez osiem stóp.
Ktoś postawił w poprzek ścianę.
Postukałem młotkiem w kilku miejscach. Większość brzmiała solidnie, ale jeden fragment, mniej więcej pośrodku, wydawał głuchy dźwięk.
Sam przesunął dłonią wzdłuż spoiny między pustakami. – To zostało dobudowane.
– No tak.
– Co jest za tym?
– Pewnie jakiś stary sprzęt.
W dolnej części znajdował się fragment, w którym zaprawa wyglądała na nowszą. Tyler przykucnął i zaczął skrobać ją śrubokrętem.
Kawałek odpadł.
Pod spodem było coś metalowego.
– Czekaj – powiedziałem.
Wyjąłem latarkę i przyjrzałem się uważniej. Za blokami znajdowała się stalowa rama.
Usunęliśmy więcej luźnego materiału i odsłoniliśmy coś, co wyglądało na krawędź wąskich drzwi – ukrytych za fałszywym fragmentem ściany, który miał udawać oryginalny mur.
W tym momencie powinienem był przestać i do kogoś zadzwonić.
Zamiast tego kazałem Tylerowi przynieść młotowiertarkę, bo te ukryte drzwi oznaczały tylko więcej papierkowej roboty, kolejne opóźnienia i dodatkowe koszty.
Zajęło nam dwadzieścia minut wyburzenie wystarczającej ilości pustaków, żeby odsłonić drzwi. Za murem znajdował się stalowy panel z prostą kłódką na zewnątrz. Metal nie był zardzewiały; właściwie, w porównaniu z resztą budynku, wyglądał, jakby ktoś niedawno z niego korzystał.
Sam pociągnął za klamkę. – Zamknięte. Mam przeciąć?
Skinąłem głową.
Wziął akumulatorową szlifierkę z naszego wózka narzędziowego i przeciął skobel kłódki. Kiedy drzwi w końcu ustąpiły, pociągnął je w naszą stronę.
Wypłynęło z nich ciepłe powietrze. To była pierwsza rzecz, którą zauważyłem. Nie zapach – choć teraz był już intensywniejszy – nie ciemność za progiem ani cichy, mechaniczny szum dobiegający skądinąd ze środka. Powietrze było ciepłe. Spędziliśmy cały poranek w budynku tak zimnym, że w niektórych pomieszczeniach widać było własny oddech. Stojąc przed tym przejściem, miałem wrażenie, jakby ktoś właśnie włączył ogrzewanie.
– Ktoś tu bywa – stwierdził Sam.
Nie zaprzeczyłem.
Skierowałem światło latarki w otwór. Przejście było wąskie, z betonowymi ścianami i niskim sufitem. Wzdłuż jednej ze ścian biegły przewody elektryczne, a u góry wisiało kilka gołych żarówek. Najbliższa z nich świeciła. Dalej korytarz znikał za zakrętem. Kazałem Tylerowi zostać przy drzwiach i skontaktować się z naszym przedstawicielem w hrabstwie. Następnie wszedłem do środka razem z Samem.
Ludzie pytają, dlaczego od razu nie wezwaliśmy policji. Z perspektywy czasu sam zadaję sobie to pytanie. W tamtym momencie założyłem jednak, że natknęliśmy się na nielegalną uprawę albo na osoby nielegalnie zajmujące część opuszczonego obiektu. Może ktoś kradł prąd i mieszkał w tylnych pomieszczeniach? Nie pierwszy raz zdarzyło nam się trafić na ludzi przebywających w budynku, w którym nie powinno ich być.
