Zniknęła w górach na 3 lata

Layan wyszła na zewnątrz w butach trekkingowych, ciemnych spodniach i lekkiej kurtce. Jej włosy były związane. Na jednym ramieniu wisiał plecak.

Sprawdziła aparat, poprawiła paski torby i spojrzała w stronę skalistej ścieżki.

Przez kilka sekund stała zupełnie nieruchomo.

Potem zaczęła chodzić.

Kamera zarejestrowała moment, w którym dziewczyna przeszła między dwoma zniszczonymi głazami i zniknęła pod koronami drzew.

To było zwyczajne zdjęcie, takie nagranie, o którym nikt by się dwa razy nie zastanowił.

Później śledczy oglądali te kilka sekund setki razy.

Badali jej ruchy, kierunek, w którym patrzyła, cień pozostawiony za nią, a nawet ostatni moment, gdy zielony materiał jej plecaka zniknął z pola widzenia.

Jednak nagranie nie ujawniło niczego niezwykłego.

Nikt obcy nie podążył za nią.

Nie pojawił się żaden podejrzany pojazd.

Na szlaku nie czyhało żadne widoczne niebezpieczeństwo.

Młoda kobieta weszła w góry.

I w jakiś sposób zniknęła.

Noc, która zmieniła wszystko

Mahmud zaczął się martwić krótko po zachodzie słońca.

Na początku próbował uspokoić samego siebie.

Być może Layan znalazła nietypową roślinę i straciła poczucie czasu. Może bateria w jej telefonie padła. A może wybrała dłuższą drogę powrotną do samochodu.

Zadzwonił do niej o 18:42

Połączenie pozostało bez odpowiedzi.

Zadzwonił ponownie po dziesięciu minutach.

Tym razem telefon wydawał się być wyłączony lub poza zasięgiem sieci.

Zostawił wiadomość.

„Layan, robi się ciemno. Zadzwoń, jak to usłyszysz.”

Potem czekał.

O wpół do siódmej zadzwonił ponownie.

W wieku ośmiu lat skontaktował się z jedną ze swoich koleżanek ze studiów.

Czy Layan wspominał o spotkaniu z kimś?

Czy zmieniła plany?

Czy ktoś wiedział, którą część góry zamierzała zbadać?

Odpowiedzi tylko pogłębiły jego zaniepokojenie.


Opowiedziała kilku kolegom z klasy o wycieczce, której celem było zbieranie roślin, ale nikt jej nie towarzyszył.

O godzinie dziewiątej Mahmoud sam jechał w kierunku początku szlaku.

Jego reflektory przecinały ciemność, gdy podążał krętą górską drogą. Ściskał kierownicę tak mocno, że bolały go palce.

Gdy dotarł na parking, zobaczył jej samochód.

Było dokładnie tam, gdzie je zostawiła.

Zatrzymał się obok niej, wyszedł na zimne nocne powietrze i zawołał jej imię.

"Layan!"

Jego głos odbił się echem od skał.

Nie było odpowiedzi.

Przeszukał cały samochód.

Drzwi były zamknięte. Nic nie wyglądało na uszkodzone. Pod przednią szybą nie było żadnej notatki ani wiadomości wyjaśniającej opóźnienie w powrocie.

Spróbował do niej zadzwonić ponownie.

Nic.

W końcu skontaktował się z władzami.

O północy przybyli pierwsi ratownicy.

Wypytywali Mahmoud o trasę jej podróży, ubiór, sprzęt i stan fizyczny.

Czy miała jakieś problemy zdrowotne?

Czy znała ten obszar?

Czy mogła celowo pójść gdzie indziej?

Mahmoud odpowiadał na wszystkie pytania tak spokojnie, jak tylko potrafił.

Następnie jeden z funkcjonariuszy zapytał, czy Layan mógł chcieć zniknąć.

Mahmud spojrzał na niego z niedowierzaniem.

„Moja córka miała wrócić do domu na obiad”.

Policjant przeprosił, wyjaśniając, że śledczy musieli wziąć pod uwagę każdą możliwość.

Ale Mahmud ledwo go słyszał.

Ciągle patrzył w stronę ciemnego wejścia na szlak.

Gdzieś za tymi drzewami, jak sądził, czekała jego córka, aż ktoś ją znajdzie.

Poszukiwania, które nic nie dały

Do rana zaginięcie stało się zorganizowaną operacją poszukiwawczo-ratunkową.

Ratownicy zebrali się na początku szlaku z mapami, radiami, linami i sprzętem medycznym. Z pobliskich miejscowości przybyli wolontariusze. Doświadczeni przewodnicy górscy zaoferowali pomoc w poruszaniu się po trudniejszym terenie.

Sprowadzono wyszkolone psy tropiące.

Ekipy poszukiwawcze podzieliły górę na sekcje.

Niektórzy podążali utartymi szlakami turystycznymi. Inni schodzili wąskimi wąwozami, badali wyschnięte koryta strumieni i sprawdzali miejsca, gdzie luźne kamienie sugerowały możliwość upadku.

Gdy pozwalała na to pogoda i widoczność, śmigłowce skanowały otwarte stoki.

Zespoły przeszukiwały teren w poszukiwaniu czegokolwiek, co mogłoby należeć do Layana.

But.

Podarty kawałek ubrania.

Upuszczona butelka z wodą.

Pasek do aparatu.

Nawet najmniejszy przedmiot może być wskazówką.

Jednak góry nie miały nic do zaoferowania.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇