Czasami potrzebowała towarzystwa.
Czasami wolała siedzieć sama w ogrodzie.
Czasami chciała porozmawiać o jaskini.
Innym razem nie mogła znieść dźwięku tej nazwy.
Stopniowo zaczęło jej się spać coraz wygodniej.
Powróciła do krótkich spacerów.
Znów zaczęła używać aparatu.
Na początku fotografowała zwykłe przedmioty znajdujące się w domu.
Filiżanka przy oknie.
Woda deszczowa zbierająca się na liściu.
Promienie słoneczne padające na puste krzesło.
Potem zaczęła fotografować rośliny.
Jej dłonie zdawały się pamiętać pracę, którą kiedyś kochała.
Ostrożnie ustawiła soczewkę, sprawdziła światło i czekała na właściwy moment.
Pewnego popołudnia Mahmoud znalazł ją klęczącą obok małego kwiatka w ogrodzie.
Uśmiechała się.
Nie dlatego, że ktoś ją o to prosił.
Nie dlatego, że chciała udowodnić, że wyzdrowiała.
Uśmiechała się, bo odkryła coś pięknego.
Stał w drzwiach i obserwował, nie przerywając.
Po raz pierwszy od powrotu poczuł, że jego córka zaczyna odnajdywać drogę do siebie.
Powrót na uniwersytet
Kilka miesięcy po jej uratowaniu Layan odwiedziła jej uniwersytet.
Od kilku dni była zdenerwowana.
Budynki wydawały się znajome, ale studenci przechodzący przez korytarze byli obcy.
Większość jej byłych kolegów z klasy już ukończyła studia.
Na tablicach ogłoszeń pojawiły się nowe ogłoszenia.
Niektórzy z jej dawnych profesorów przenieśli się do innych wydziałów.
Nawet laboratorium uległo zmianie.
Przez chwilę miała wrażenie, że ktoś odwiedza szczątki życia, które już do niej nie należało.
Wtedy jeden z jej byłych profesorów ją rozpoznał.
"Layan?"
Odwróciła się.
Kobieta zamarła w drzwiach.
Następnie podeszła do niej i ją objęła.
„Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś.”
Layan się uśmiechnął.
"Ja też nie."
Rozmawiali przez prawie godzinę.
Jej profesor pytał o jej powrót do zdrowia, jej notatki i o to, czy nadal chce studiować nauki o środowisku.
Layan zawahał się.
„Nie wiem, czy potrafię.”
"Dlaczego?"
"Zapomniałem tak wiele."
Jej profesor pokręciła głową.
„Wiedza może być przyswojona na nowo”.
Layan spojrzał w dół.
„Mam wrażenie, że wszyscy posunęli się naprzód”.
„Życie to nie wyścig, Layan.”
Po raz pierwszy pomyślała, że jej edukacja może jeszcze się nie skończyć.
Nie musiała wracać od razu.
Nie musiała kończyć tego samego programu w tym samym harmonogramie.
Mogła zacząć od jednego dania.
A potem jeszcze jeden.
W końcu zdecydowała się na stopniowy powrót do nauki.
Jej doświadczenia zmieniły jej sposób postrzegania natury.
Przed wypadkiem góry były synonimem przygody i odkryć.
Teraz wiedziała, że mogą to być również miejsca pełne niebezpieczeństw, odosobnienia i niezwykłej ludzkiej wrażliwości.
Szczególnie zainteresowała się bezpieczeństwem na świeżym powietrzu, kartografią środowiskową i psychologicznymi wyzwaniami związanymi z przetrwaniem w odległych środowiskach.
Chciała, aby przyszli studenci zrozumieli, że ciekawość zawsze powinna iść w parze z przygotowaniem.
Ale chciała też, żeby wiedzieli, że przetrwanie strasznego doświadczenia nie oznacza porzucenia tego, co kochają.
Pewnego dnia koleżanka z klasy zapytała ją, czy jeszcze kiedyś wybierze się na pieszą wędrówkę.
Layan rozważył pytanie.
„Tak” – odpowiedziała.
"Nie boisz się?"
"Oczywiście."
„To po co wracać?”
Uśmiechnęła się.
„Ponieważ nie chcę, żeby strach podejmował za mnie każdą decyzję”.
Drewniana Sowa
Prawie rok po jej uratowaniu Layan powróciła w góry ze swoim ojcem.
Podróż została starannie zaplanowana.
Podróżowali za dnia, trzymali się ustalonych szlaków i umówili się na spotkanie z doświadczonym lokalnym przewodnikiem.
Layan przez tygodnie zastanawiała się, czy jest gotowa.
Nie miała zamiaru wchodzić do jaskini.
Chciała po prostu zobaczyć miejsce, w którym skończyło się jej stare życie i zaczęło się nowe.
Poranek był pogodny.
Słońce oświetlało skaliste zbocza, a chłodny wiatr poruszał drzewami.
Zbliżając się do znanego początku szlaku, Layan natychmiast rozpoznał miejsce parkingowe.
Zatrzymała się obok samochodu.
Przez kilka sekund wpatrywała się w ścieżkę.
Jej ojciec czekał obok niej.
"Czy wszystko w porządku?"
Powoli skinęła głową.
„Pamiętam, jak tu stałam”.
Spojrzał w stronę drzew.
"Tego ranka?"
"Tak."
"O czym myślałeś?"
Uśmiechnęła się lekko.
„Że muszę wrócić do domu przed kolacją”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
