Nie próbowała uczynić z siebie osoby publicznej.
Chciała mieć pewność, że dzieło rozpoczęte przez Khalida będzie kontynuowane w sposób odpowiedzialny.
Dzień, w którym wróciła na miejsce ślubu
Kilka miesięcy później panna młoda odwiedziła hotel, w którym wzięli ślub.
Przygotowywano salę balową na kolejną uroczystość.
Pracownicy układali kwiaty, sprawdzali oświetlenie i ustawiali krzesła przy stołach.
Przez chwilę stała przy wejściu.
Prawie słyszała muzykę z własnego ślubu.
Przypomniała sobie Khalida stojącego pod kwiatami.
Pamiętała jego uśmiech.
Pamiętała, jak na nią patrzył, gdy pocałował ją w dłoń.
Jej oczy napełniły się łzami.
Członek personelu hotelu rozpoznał ją ze zdjęć ślubnych.
Podszedł cicho.
„Jesteśmy bardzo zasmuceni waszą stratą” – powiedział.
Podziękowała mu.
Następnie poszła w kierunku miejsca, gdzie para złożyła przysięgę małżeńską.
