„Czemu nie odłożyłeś moich koszul?”
„Właśnie nad nimi pracuję” – odpowiedziałem.
„Mówiłem ci, żebyś dokończył to dziś rano.”
Wziąłem głęboki oddech.
„Miałam wizytę prenatalną, Forrest. Miałam podwyższone ciśnienie i lekarz kazał mi się oszczędzać”.
Przestał się ruszać.
Potem spojrzał prosto na mnie.
„Czy ty się ze mną kłócisz?”
„Nie. Po prostu wyjaśniam, dlaczego nie mogłem skończyć wcześniej.”
Przeszedł przez pokój i złapał mnie za ramię.
Jego uścisk nie był wystarczająco mocny, aby pozostawić widoczny siniak.
Ale to wystarczyło, żeby mnie przestraszyć.
Nie mówiąc już ani słowa, postawił mnie na nogi.
„Forrest, co robisz?”
Zignorował mnie.
Zaprowadził mnie na dół, przez kuchnię i w stronę przesuwanych szklanych drzwi.
Zanim zrozumiałem, co się dzieje, wypchnął mnie na tylny ganek.
Następnie wszedł do środka.
Zamek kliknął.
Spojrzałem na niego z niedowierzaniem.
„Forrest! Otwórz drzwi! Strasznie tu zimno!”
Stał bezpiecznie w ciepłej kuchni i obserwował mnie przez szybę.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
„Może trochę zimna nauczy cię, żeby nie odpowiadać pyskiem.”
Potem zasłonił zasłony.
Zgasło światło w kuchni.
I zostałem sam.
Na zewnątrz zimowy wiatr przenikał przez moją bawełnianą koszulę nocną.
Nie miałem kurtki.
Bez butów.
Brak telefonu.
Na stopach mam tylko cienką parę skarpetek.
Termometr zamontowany przy balustradzie ganku wskazywał dziewięć stopni poniżej zera.
Śnieg padał na podwórko i gromadził się przy schodach.
W ciągu chwili zacząłem tracić czucie w palcach u stóp.
Wkrótce całe moje ciało zaczęło się niekontrolowanie trząść.
Uderzyłem dłońmi w przesuwane drzwi.
„Forrest, proszę! Pomyśl o dziecku!”
Nie było odpowiedzi.
Zapukałem ponownie.
Trudniej.
„Proszę! Wpuść mnie do środka!”
Nic.
Potykając się, ruszyłem w stronę bocznej furtki, mając nadzieję, że uda mi się dotrzeć do domu sąsiada.
Forrest zabezpieczył je kłódką, jak to robił każdego wieczoru.
Nie było wyjścia.
Mój oddech stał się nierówny.
Chciałam krzyczeć, ale każdy oddech sprawiał mi ból.
Zmusiłem się, żeby przestać krzyczeć.
Panika nie sprawi, że drzwi się otworzą.
Please click on the next page to continue reading 👇
