„Wiem” – powiedziałem.
Oto, czego żaden z nich jeszcze nie wiedział.
Przez trzy lata przenosiłem zapisane nagrania z telefonu na telefon i nigdy ich nie odtwarzałem.
Sadie zadzwoniła ponownie w piątek rano o 7:40.
„Dobrze” – powiedziała, nie witając się. „Rozmawiałam wczoraj wieczorem z naszym szefem transplantologii. Pamięta cię. Pamięta twoją matkę. Sam zajrzał do dokumentacji i jest wściekły. I panicznie boi się prawników. Dlatego dziś rano zaniesie sprawę do naszego biura ds. zgodności”.
„Tak czy inaczej, nasza dyrektor ds. partnerstw będzie jutro na tym brunchu i to ona zdecyduje na miejscu, czy instytut pozostanie na scenie”.
"To dobrze."
„Dzwoniłem w innej sprawie.”
„Zadzwoniłem do Vince’a Sorensona.”
Podniosłam się z łóżka.
„Nie powiedziałam mu nic o twoim stanie zdrowia. Nie mogę. Powiedziałam mu, że nasza była pacjentka chce z nim porozmawiać o fundacji Bridget i że moim zdaniem powinien jej posłuchać. Zadał mi jedno pytanie”.
„Zapytał, czy to ta kobieta, z którą wyszli w czwartek.”
„Co powiedziałeś?”
„Powiedziałem, że pozwolę jej mu powiedzieć. Chce cię poznać. 10:00. Knajpka na Preston Road o nazwie Blue Plate. Powiedział, że będzie tym, który wygląda jak emerytowany marines, bo nim jest”.
Zajmował stolik w rogu, plecami osłonięty ścianą, przed sobą miał czarną kawę i teczkę.
Był świadkiem mojego wydalenia w czwartek i z niepokojem zabrał ze sobą japoński amulet, który zostawiłem na konsoli. Vince rozpoznał go, bo sam podróżował do Japonii. Rozumiał, że osoba przywożąca taki prezent po trzynastogodzinnym locie raczej nie przyjechała tu tylko po to, żeby zakłócić rodzinny obiad. Nie miałem pojęcia, że ten drobny akt życzliwości będzie początkiem jego gotowości do wysłuchania mojej wersji wydarzeń.
Gdy przybyłem, wstał i przywitał mnie zdecydowanym, oceniającym uściskiem dłoni.
„Pani Fleming. Vince Sorenson.”
„To Abby. Proszę.”
„Abby.”
Usiadł z powrotem.
„Opowiem ci, co widziałem w czwartek, a ty mi powiesz, czy dobrze zrozumiałem. Kobieta wchodzi na rodzinny obiad z walizką i małą papierową torbą. Darlene patrzy na nią, jakby zobaczyła ducha, nazywa ją „po prostu kimś” i każe ją usunąć. A wychodząc, kobieta zostawia papierową torbę na stoliku w przedpokoju”.
Please click on the next page to continue reading 👇
