Pierwsze kilka miesięcy było szczególnie trudne. Daniel prawie nie spał w nocy, często chorował, a ja musiałam podejmować się dodatkowej pracy, żeby opłacić jego leki i jedzenie.
Kiedy miał trzy lata, w końcu uzyskałam nad nim opiekę prawną i oficjalnie go adoptowałam.
Od tego dnia był on także moim synem w oczach prawa.
Pamiętam jego pierwsze kroki, pierwsze słowo i pierwszy dzień w szkole. Pamiętam jego łzy, gdy zepsuła się jedna z jego zabawek, jego strach przed ciemnością i dzień, w którym przyniósł mi kartkę, na której wielkimi, niezgrabnymi literami napisał: „Dla najlepszej mamy na świecie”.
Nie wyszłam za mąż i nie miałam biologicznych dzieci, ale nigdy nie żałowałam, że Daniel był ze mną.
Opowiedziałem mu o jego pochodzeniu, kiedy był już wystarczająco dorosły, żeby to zrozumieć. Nigdy nie mówiłem źle o Victorii, choć nie mogłem usprawiedliwić tego, co zrobiła.
Kiedy mój syn skończył szesnaście lat, nagle pojawiła się moja siostra.
W międzyczasie wyszła za mąż za bogatego mężczyznę i kupiła duży dom. Teraz chciała poznać jego syna.
Daniel zgodził się spotkać z nią, ale po dwóch randkach powiedział mi, że nie chce się już z nią spotykać.
„Mama ciągle opowiada o swoich podróżach i drogich rzeczach, które kupuje. Ale nigdy nie zapytała mnie o moje dzieciństwo” – wyjaśnił.
Nie próbowałem zmienić jego zdania.
Minęły kolejne trzy lata.
