Nastoletnie życie naznaczone emocjonalnym zamieszaniem
Dorastanie jest już okresem ogromnych zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych.
Młodzi ludzie rozwijają swoją tożsamość, nawiązują przyjaźnie, uczą się niezależności i próbują zrozumieć, gdzie należą.
Dla Paryża te zwykłe wyzwania rozwojowe zostały zintensyfikowane przez smutek, kontrolę celebrytów i bolesne osobiste doświadczenia.
W wywiadzie dla Rolling Stone z 2017 roku opisała problemy z dopasowaniem się do szkoły po latach stosunkowo chronionego dzieciństwa.
Mówiła o spędzaniu czasu ze starszymi nastolatkami i angażowaniu się w sytuacje, które później uznała za niezdrowe.
Omówiła również doświadczenia związane z zastraszaniem i nękaniem w Internecie.
Media społecznościowe dodały kolejnego wymiaru jej trudności.
Dla większości nastolatków krytyka ze strony kolegów z klasy lub znajomych może wydawać się druzgocąca. Paris był narażony na komentarze od nieznajomych w Internecie, z których wielu uważało, że mają prawo osądzać ją z powodu jej rodziny.
Z biegiem czasu te doświadczenia przyczyniły się do trudnego okresu w jej życiu osobistym.
Publicznie omawiała samookaleczenia i wcześniejsze próby samobójcze, mówiąc o nich jako o części swojej historii zdrowia psychicznego.
Te ujawnienia są poważne i zasługują na zrozumienie bez sensacji.
Ujawniają również ważną prawdę o cierpieniu emocjonalnym: widzialny przywilej nie czyni człowieka odpornym na stres psychiczny.
Pieniądze, sława i publiczne uznanie mogą zapewnić pewne możliwości, ale nie mogą zastąpić bezpieczeństwa emocjonalnego, zdrowych relacji ani odpowiedniej opieki psychiatrycznej.
Paris w końcu otrzymała leczenie podczas swoich nastoletnich lat, w tym spędzanie czasu w szkole terapeutycznej w Utah.
Jednak później opisała niepokojące doświadczenia w instytucjonalnych warunkach leczenia, dodając kolejną skomplikowaną warstwę do jej zrozumienia bezpieczeństwa, autorytetu i powrotu do zdrowia.
Jej doświadczenia podkreślają również, dlaczego ochrona godności młodych ludzi i zapewnienie odpowiedniego nadzoru w środowiskach leczenia stacjonarnego jest niezbędna.
Leczenie powinno być wspierające, oparte na dowodach i odpowiedzialne.
Dla kogoś, kto już doświadczył traumy, poczucie bezsilności w warunkach opieki może sprawić, że droga do uzdrowienia będzie jeszcze trudniejsza.
Niemniej jednak Paris nadal szukała sposobów na zrozumienie swoich emocji i iść naprzód.
