Wróciłam do pracy — zanim długie lata leczenia pochłonęły mnie całkowicie, byłam księgową — ale tym razem zrobiłam to na własnych warunkach, otwierając małą praktykę w pokoju gościnnym, aby móc być w domu z dziewczynkami.
W ciągu dwóch lat miałam więcej klientek, niż byłam w stanie obsłużyć. Większość z nich stanowiły kobiety zaczynające od nowa, wiele z nich przysłały mi Gloria, Dana i cicha sieć osób, które bez pytania postanowiły kierować nowo rozwiedzionych i niedawno porzuconych do kobiety, która ich rozumiała.
Nie jestem bogaty.
Nie mam diamentu w kształcie pinezki.
Ale ja jestem właścicielem swojego czasu, swojego małego biznesu i dachu nad głowami moich córek. Nikt przy żadnym eleganckim stole nie będzie miał już nigdy prawa głosu w moim życiu.
Diane napisała do mnie list po około roku.
To nie były przeprosiny.
To była prośba o możliwość zobaczenia dziewcząt, ujęta w trzy akapity pełne użalania się nad sobą.
Nie odpowiedziałem.
Niektóre księgi można zamknąć.
Oto, co teraz wiem, a czego nie wiedziałem w tym jasnym, cichym pokoju.
Wes trzymał mnie w ciemności i obiecywał: „Pewnego dnia nasze marzenie się spełni. Wszystko będzie dobrze”.
Mylił się co do tego, o który sen mu chodziło, i co do swojej w nim roli.
Marzenie spełniło się rano, w dniu narodzin Willi i Cory.
Po prostu nie było potrzeby, żeby wszystko było w porządku.
Moje córki mają teraz pięć lat.
Willa jest głośna i nieustraszona, a nawet może kłócić się ze znakiem STOP.
Cora jest cicha i czujna, nie przeoczy niczego. Czasem wspina się na moje kolana i pyta, dlaczego jej tata mieszka daleko, a ja odpowiadam jej, że to jedyna prawda, jaką może mieć pięciolatek.
„Niektórzy dorośli boją się najlepszej rzeczy, jaka im się przytrafiła” – mówię – „i uciekają. Nigdy nie chodziło o ciebie. Nigdy nie byłeś nikim innym, jak tylko chcianym”.
