„Bardzo dobrze, Susan. Dziękuję.”
Susan spojrzała na nią.
„Proszę bardzo, Maggie.”
Po obiedzie mama automatycznie sięgnęła po talerze.
Trzydzieści lat nawyku.
Ale Susan była pierwsza.
„Zostaw je. Ja to zrobię.”
Mama się uśmiechnęła.
Potem się otrząsnęła.
„Nie każ mi też siadać.”
Susan zamarła.
Prawie się roześmiałem.
Poprawiła się.
„Dobrze. Przepraszam.”
Potem zapytała,
„Maggie, pomożesz mi z naczyniami?”
Mama pomyślała.
Naprawdę pomyślałem.
Potem powiedział,
"NIE."
Susan skinęła głową.
"Dobra."
I sama zaniosła talerze do kuchni.
Tej nocy spotkałem mamę na zewnątrz, obok kwiatów.
Jezioro oświetlało światło księżyca.
Usiadłem obok niej.
„Przepraszam za to, co powiedziałem dziś rano.”
„O byciu czyjąś służącą?”
"Tak."
„To było trochę podłe.”
"Ja wiem."
Uśmiechnęła się lekko.
„Ale też trochę prawdy.”
Siedzieliśmy cicho.
Potem mama powiedziała:
„Twój ojciec z pewnością nie chciałby mnie oglądać przez całe lato”.
Uśmiechnąłem się.
„Zawsze mówił, że oddam swoje buty, jeśli ktoś je pochwali.”
Ona się zaśmiała.
„Kradł mi ściereczki kuchenne, żeby tylko zmusić mnie do zaprzestania pracy”.
Spojrzała na jezioro.
„Kiedyś znalazłem jeden w jego pudełku na sprzęt wędkarski, trzy lata po jego śmierci.”
Wziąłem ją za rękę.
„Tęsknię za nim.”
"Ja wiem."
Następnego ranka zszedłem na dół o siódmej.
Mama siedziała przy stole.
Różowy szlafrok.
Kawa.
Powieść o tajemnicach.
Dotarła do strony osiemdziesiątej czwartej.
W kuchni panowała cisza.
A w zlewie stała jedna filiżanka kawy.
Spłukany.
Do góry nogami.
Susan.
Zrobiła sobie własną kawę.
Przyniosła kubek z pokładu.
Sama to wypłukała.
Mama i ja to zauważyłyśmy.
Żadne z nas o tym nie wspomniało.
Mama tylko się uśmiechnęła i wróciła do czytania.
Tego ranka Richard zajął się zakupami spożywczymi.
Kiedy wrócił, zjadł zwykły majonez.
„Susan powiedziała, że wszystko w porządku.”
Następnie podniósł drugi słoik.
Majonez z olejem z awokado.
„Tak czy inaczej kupiłem.”
Zanim wyjechała w niedzielne popołudnie, Susan spotkała mamę na zewnątrz.
Zostałem wystarczająco blisko, żeby słyszeć.
„Maggie.”
