Spuściła wzrok, zanim wyszeptała:
— Twój syn zawsze marzył o chłopcu. Od początku mojej ciąży powtarzał, że nie zniesie dziewczynki.
Tak bardzo bałam się, że mnie zostawi, jeśli urodzę mu dziewczynkę, że udawałam, że urodziłam chłopca. Myślałam, że będę mogła mu powiedzieć prawdę później, ale im więcej dni mijało, tym bardziej się bałam.
Miałam łzy w oczach. W końcu zrozumiałam, dlaczego nie pozwoliła mi zmienić pieluchy dziecku ani pomóc mu się ubrać.
Żyła w ciągłym strachu, że ktoś odkryje jej sekret.
W tym momencie drzwi się otworzyły. Mój syn właśnie wrócił po swój zapomniany telefon.
Podsłuchał całą rozmowę.
Moja pasierbica rozpłakała się.

