Mój syn był źle traktowany w szkole – nawet nie zaproszono go na zjazd absolwentów z okazji 10-lecia szkoły

Kiedy wideo trafiło do Internetu

Film zaczął rozprzestrzeniać się w Internecie.

Początkowo informacja krążyła wśród byłych kolegów z klasy i osób związanych ze szkołą.

Potem inni zaczęli się tym dzielić.

Niektórzy widzowie byli poruszeni spokojnym sposobem mówienia Evana.

Inni opowiadali o doświadczeniach wykluczenia w okresie dojrzewania.

Historia ta znalazła oddźwięk wśród osób, które przez większą część dzieciństwa czuły się niewidzialne.

Wkrótce Evan zaczął otrzymywać wiadomości.

Niektóre z nich pochodziły od byłych kolegów z klasy.

Kilku przeprosiło za to, że się śmiali, gdy inni z niego naśmiewali.

Inni przyznali, że pamiętają jego izolację, ale nigdy nie próbowali mu pomóc.

Niektórzy twierdzili, że nie rozumieli, jak wielki wpływ miały na niego te żarty.

Evan uważnie przeczytał wiadomości.

Nie odpowiedział gniewem.

Ale nie zaproponował automatycznego przebaczenia tylko dlatego, że ktoś przeprosił.

Zrozumiał, że przeprosiny mogą być szczere, nie tworząc przy tym żadnych zobowiązań dla osoby, do której są kierowane.

Gdy było to stosowne, potwierdzał to, co ludzie napisali.

Czasami dziękował im za to, że wyciągnęli do niego rękę.

Innym razem nie chciał kontynuować rozmowy.

Nie zależało mu na rozpamiętywaniu bolesnych wspomnień.

Nie czuł się odpowiedzialny za to, żeby jego byli koledzy czuli się lepiej w związku ze swoimi czynami.

Bardziej interesowały go wiadomości od osób, które same doświadczyły znęcania się.

Nastolatki pisały o tym, jak siedziały same w szkole.

Studenci opowiadają, że po latach ośmieszania trudno im było odzyskać pewność siebie.

Dorośli wspominali, jak byli wyśmiewani z powodu wyglądu, mowy, niepełnosprawności, sytuacji rodzinnej lub różnic społecznych.

Niektórzy przyznali, że nigdy wcześniej nie rozmawiali o tych doświadczeniach otwarcie.

Inni dziękowali Evanowi za to, że pokazał im, iż ich obecna sytuacja nie musi determinować każdej części ich przyszłości.

Rodzice również się z nim skontaktowali.

Zapytali, w jaki sposób mogą wesprzeć dzieci, które boją się chodzić do szkoły.

Chcieli wiedzieć, czy zachęcanie dzieci do pewności siebie wystarczy, jak zwracać się do nauczycieli i co robić, gdy dzieci upierają się, że wszystko jest w porządku.

Evan próbował odpowiedzieć w sposób przemyślany.

Uważał, aby nie przedstawiać się jako ekspert w każdej dziedzinie znęcania się i zdrowia psychicznego.

Zachęcał rodziny, aby traktowały swoje obawy poważnie, kontaktowały się ze szkołą i w razie potrzeby szukały odpowiedniego wsparcia.

Przypomniał także rodzicom, że nie należy oczekiwać, że dzieci, które są maltretowane, poradzą sobie z problemem całkowicie samodzielnie.

Jego własne życie uległo poprawie, ale nie oznaczało to, że każdy młody człowiek może lub powinien znosić lata okrucieństwa bez interwencji.

Odpowiedzialność za powstrzymanie znęcania się spoczywa na osobach, które się go dopuszczają, oraz na społecznościach odpowiedzialnych za ochronę uczniów.

Chciał, aby dorośli zrozumieli właśnie to przesłanie.

Rozmowa, którą w końcu odbyliśmy

Kilka dni po ukazaniu się filmu, Evan przyszedł na kolację.

Priya była z nim, a w domu panowała ciepła i znajoma atmosfera.

Przez większość wieczoru rozmawialiśmy o zwykłych rzeczach.

Praca.

Rodzina.

Dzieci.

Zabawny incydent z udziałem ich uratowanego psa.

Nie chciałem, żeby wizyta zamieniła się w przesłuchanie na temat zjazdu.

Ale po kolacji, gdy mieliśmy chwilę dla siebie, zapytałem go, czy żałuje, że poszedł.

Pokręcił głową.

"NIE."

"Czy było trudno?"

On to rozważył.

„Zanim pojechałem, tak.”

Powiedział mi, że idąc w kierunku sali balowej przypomniały mu się wspomnienia, o których nie myślał od lat.

Przez chwilę czuł się niemal jak nastolatek wchodzący do szkolnej stołówki i zastanawiający się, czy ktoś zrobi dla niego miejsce.

Pamiętał strach przed tym, że ktoś się z niego wyśmieje.

Pamiętał, jak wyczerpujące było kontrolowanie każdego słowa przed wypowiedzeniem go.

I przypomniał sobie bezradność, jaką czuł, chcąc być włączonym, ale nie wiedząc, jak to osiągnąć.

„Prawie się odwróciłem” – przyznał.

To mnie zaskoczyło.

Na nagraniu wyglądał bardzo spokojnie.

Uśmiechnął się, gdy o tym wspomniałem.

„Pewność siebie nie oznacza, że ​​się nie boisz”.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇