Jego syn Ben przez lata grał w Little League na Franklin Field, a Aaron wielokrotnie zapraszał ojca na mecze.
Pan Vance zawsze szukał wymówek.
Zbyt zmęczony.
Za gorąco.
Bolące kolana.
Tłumy mu przeszkadzały.
Aaron spojrzał na Noego z goryczą.
„Mógłby siedzieć na werandzie w każdą sobotę i patrzeć, jak kosisz trawę, ale nie mógłby patrzeć, jak jego własny wnuk gra w baseball”.
Noe nic nie powiedział.
Aaron szybko przeprosił.
„Nie jestem na ciebie zły. Po prostu przez lata wierzyłem, że mu nie zależy”.
W końcu Noe podał mu rękawicę.
„To może powinieneś przyjść.”
Na stadionie Franklin Field ogrodnik wskazał nam zapieczętowane pudełko, które pan Vance kazał tam zostawić.
W środku był list.
Aaron to przeczytał.
Jego ojciec przyznał, że powinien był przychodzić na mecze Bena.
Jednak po śmierci Margaret siedzenie na trybunach stało się dla niego nie do zniesienia, ponieważ przypominało mu o wszystkim, co kiedyś razem robili.
Mimo to potajemnie uczestniczył w trzech meczach.
Zaparkował za ogrodzeniem boiska, gdzie nikt nie mógł go zobaczyć.
Pamiętał, że Ben zdobył dwa punkty.
Pamiętał, jak Ben się uderzył i ze złością rzucił kaskiem.
I pamiętał, że żałował, że nigdy nie podszedł bliżej.
„Nie wiedziałem jak” – napisał pan Vance.
"Przepraszam."
Aaron siedział i wpatrywał się w puste boisko baseballowe.
„Był tutaj?”
Claire skinęła głową przez łzy.
Aaron spuścił głowę.
„Przez wszystkie te lata myślałam, że wybierał wszystkich innych, a nie nas”.
Noe usiadł obok niego.
