Każdej soboty od wiosny do jesieni Noe kosił trawnik.
Nigdy nie przyjął pieniędzy.
Kiedy zasugerowałem, że pan Vance powinien mu przynajmniej coś zapłacić, Noah zmarszczył brwi.
„On sam nie może tego zrobić”.
Najwyraźniej to wystarczyło.
Ich rozmowy praktycznie nie istniały.
„Jak się czuł pan Vance?” – pytałem.
"Cienki."
„O czym rozmawialiście?”
„Powiedział, że jest gorąco.”
"I?"
„Powiedziałem, że tak.”
Mimo to Noe nigdy nie opuścił soboty, chyba że byliśmy poza domem.
Nie w czasie letnich upałów.
Nie w chłodne październikowe poranki.
Nawet nie rano po balu maturalnym.
Cztery lata później pan Vance zmarł.
Jego syn Aaron osobiście zapukał do naszych drzwi.
„Mój tata zmarł wczoraj wieczorem” – powiedział Noahowi.
Pierwsze pytanie Noego brzmiało: „Czy był sam?”
„Nie. Claire i ja tam byliśmy.”
Noe skinął głową.
„Kiedy jest pogrzeb?”
Trzy dni później byliśmy już na miejscu.
Po nabożeństwie do Noaha podszedł mężczyzna w szarym garniturze i przedstawił się jako Daniel, prawnik zajmujący się majątkiem pana Vance'a.
Podał Noemu grubą kopertę.
„Zostawił to specjalnie dla ciebie.”
Wewnątrz znajdowały się cztery mniejsze koperty.
Na każdym z nich znajdowała się ręcznie napisana etykieta:
Sobota pierwsza.
Sobota Druga.
Sobota Trzecia.
Sobota czwarta.
