Ich matka starała się odpowiedzieć tak, aby nie zasiewać nienawiści w ich sercach.
Nigdy im nie powiedziała, że ich ojciec odszedł, bo nie byli godni miłości.
Chciała, żeby zrozumieli, że brak przyjęcia odpowiedzialności przez osobę dorosłą nigdy nie jest winą dziecka.
Im byli starsi, tym więcej dowiadywali się o tym, co działo się w szpitalu.
Dowiedzieli się, że kwestionował wierność ich matki ze względu na ich wygląd.
Dowiedzieli się, że jego oskarżenia krążyły za rodziną od lat i były źródłem plotek.
I zaczęli rozumieć, jak wielki ból emocjonalny nosiła w sobie ich matka, ale nie pozwalali, by przytłoczył on ich dzieciństwo.
