Grzech kremacji: co tak naprawdę mówi Biblia

Nawet ciało pochowane w tradycyjny sposób z czasem ulega zmianom.

Naturalny rozkład stopniowo przekształca szczątki ludzkie.

Na przestrzeni dziejów niezliczona liczba osób ginęła na morzu, ginęła w pożarach, zostawała pogrzebana pod walącymi się budynkami lub pozostawała bez identyfikowalnych szczątków po katastrofach.

Inni żyli i zmarli w miejscach, gdzie nie udało się założyć stałego grobu.

Czy niemożność otrzymania tradycyjnego pochówku sprawi, że będą poza zasięgiem mocy Boga?


Odpowiedź historyczno-chrześcijańska brzmi: nie.

Chrześcijańska doktryna zmartwychwstania bierze swój początek w twórczej mocy Boga.

Jeśli Bóg jest w stanie powołać do istnienia życie, to przemiana lub rozproszenie ziemskich szczątków nie może być nieprzezwyciężalną przeszkodą.

Wczesnochrześcijański myśliciel Augustyn odniósł się do tej kwestii w dziele O Państwie Bożym, dowodząc, że utrata lub zniszczenie materii cielesnej nie przekreśla obietnicy zmartwychwstania.

Jego rozumowanie podważało założenie, że fizyczne zniszczenie może uniemożliwić boskie odrodzenie.

W Objawieniu 20:13 znajdujemy również poruszającą wizję, w której morze wydaje swoich umarłych, a sama śmierć nie jest w stanie na zawsze powstrzymać tych, którzy zostali wezwani na sąd.

Obraz ten jest wymowny, ponieważ przedstawia ludzi, których szczątki mogły nigdy nie trafić do zwykłych grobów.

Innymi słowy, zasięg mocy Boga nie ogranicza się do cmentarzy.

Osoba pochowana pod ziemią i osoba, której szczątki zostały skremowane, są w równym stopniu zależne od mocy Boga w kwestii zmartwychwstania.

Żaden z nich nie jest w stanie sam się podnieść.

Żaden z nich nie posiada fizycznej przewagi, która umożliwiałaby zmartwychwstanie poprzez wysiłek ludzki.

Decydującym czynnikiem w chrześcijańskiej nadziei nie jest sposób dyspozycji cielesnej, ale obietnica Boża.

Nie oznacza to jednak, że praktyki pogrzebowe nie mają znaczenia.

Oznacza to, że mają one znaczenie symboliczne, moralne, duszpasterskie i wspólnotowe, a nie są jedynie mechanicznym warunkiem życia wiecznego.

Kremacja nie może uczynić zmartwychwstania niemożliwym, ponieważ zmartwychwstanie jest rozumiane jako akt Boga, a nie proces kontrolowany przez stan ludzkich szczątków.

11. Czego Kościół katolicki naucza na temat kremacji?

Kościół katolicki jest jednym z najwyraźniejszych przykładów rozwoju chrześcijańskich praktyk pogrzebowych na przestrzeni dziejów.

Przez stulecia nauka Kościoła katolickiego zdecydowanie faworyzowała pochówek i zabraniała kremacji, szczególnie gdy praktyka ta wiązała się z odrzuceniem wiary chrześcijańskiej.

Istotna zmiana dyscyplinarna nastąpiła w 1963 roku.

Kościół wyjaśnił, że kremacja sama w sobie nie jest sprzeczna z chrześcijaństwem i że nie ma potrzeby odmawiania katolickiego pogrzebu tylko dlatego, że dana osoba wybrała kremację, pod warunkiem, że wybór ten nie był motywowany odrzuceniem wiary.

Później, w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. przyjęto to podejście.

W 2016 r. Watykan wydał instrukcję Ad resurgendum cum Christo, która zawierała dalsze wytyczne.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇