Grzech kremacji: co tak naprawdę mówi Biblia

10. Czy kremacja zapobiega zmartwychwstaniu ciała?

Być może największym strachem wokół kremacji jest przekonanie, że ciało sprowadzone na popiół nie może zostać wskrzeszone.

Na początku ta obawa może wydawać się zrozumiała.

Kiedy ciało jest pochowane, ludzie mogą sobie wyobrazić, że odpoczywa pod ziemią, aż do zmartwychwstania.

Kremacja wydaje się bardziej ostateczna, ponieważ rozpoznawalna forma fizyczna ciała zostaje zniszczona.

Ale chrześcijańskie nauczanie o zmartwychwstaniu nigdy nie zależało od zdolności ciała do pozostania fizycznie nienaruszonym.

Nawet tradycyjnie zakopane ciało zmienia się z czasem.

Naturalny rozkład stopniowo przekształca ludzkie szczątki.

W całej historii niezliczona ilość ludzi zgubiła się na morzu, pochłonęła pożarami, zakopała pod zawalonymi budynkami lub pozostawiła bez możliwych do zidentyfikowania szczątków po katastrofach.

Inni żyli i odeszli w miejscach, w których nie można było założyć stałego grobu.

Czy ich niezdolność do otrzymania konwencjonalnego pochówku postawiłaby ich poza mocą Bożą?


Historyczna odpowiedź chrześcijańska brzmi nie.

Chrześcijańska doktryna o zmartwychwstaniu zaczyna się od twórczej mocy Boga.

Jeśli Bóg jest w stanie poprowadzić życie, to przemiana lub rozproszenie ziemskich szczątków nie może być przeszkodą nie do pokonania.

Wcześnie chrześcijański myśliciel Augustyn zajął się tą troską w mieście Bożym, argumentując, że utrata lub zniszczenie materii cielesnej nie pokona obietnicy zmartwychwstania.

Jego rozumowanie zakwestionowało założenie, że fizyczne zniszczenie może uniemożliwić Boskie Przywrócenie.

Objawienie 20:13 przedstawia również uderzającą wizję, w której morze rezygnuje ze swoich zmarłych, a sama śmierć nie może trwale zatrzymać tych, którzy zostali wezwani do sądu.

Obraz jest potężny, ponieważ obejmuje ludzi, których szczątki mogły nigdy nie zostać zebrane w zwykłe groby.

Innymi słowy, zasięg Bożej mocy nie ogranicza się do cmentarzy.

Osoba pochowana pod ziemią i osoba, której szczątki zostały poddane kremacji, są w równym stopniu zależne od mocy Bożej dla zmartwychwstania.

Żaden z nich nie może się podnieść.

Żaden z nich nie posiada fizycznej przewagi, która umożliwia zmartwychwstanie poprzez ludzki wysiłek.

Decydującym czynnikiem w nadziei chrześcijańskiej nie jest metoda usposobienia cielesnego, ale obietnica Boża.

Nie oznacza to, że praktyki pogrzebowe są nieistotne.

Oznacza to, że ich znaczenie jest raczej symboliczne, moralne, duszpasterskie i wspólnotowe niż mechaniczne warunki życia wiecznego.

Kremacja nie może uniemożliwić zmartwychwstania, ponieważ zmartwychwstanie jest rozumiane jako akt Boży, a nie proces kontrolowany przez stan szczątków ludzkich.