Niektórzy mogą mieć problemy ze wspomnieniami zderzenia lub ze świadomością, że przyjaciele nie przeżyli. Inni mogą czuć się winni, ponieważ uciekli z niewielkimi obrażeniami, podczas gdy ich koledzy z klasy zginęli.
Reakcje tego typu mogą wystąpić po traumatycznych wydarzeniach, chociaż każdy człowiek reaguje na nie inaczej.
Wsparcie psychologiczne może pomóc ludziom przetworzyć doświadczenie i rozpoznać, kiedy potrzebna jest dodatkowa opieka. Wsparcie powinno być dostępne nie tylko dla osób poszkodowanych fizycznie, ale także dla świadków, kolegów z klasy, nauczycieli, członków rodziny i personelu ratunkowego.
Dzięki temu uniwersytet może pełnić swoją rolę długo po wznowieniu zajęć.
Potrzeba rodzin w zakresie informacji
Po poważnym wypadku rodziny potrzebują jasnych i dokładnych informacji.
Mogą chcieć wiedzieć, co się stało, gdzie zostali zabrani ich bliscy, jaka opieka medyczna jest udzielana i kiedy zostanie ukończona oficjalna identyfikacja.
Sprzeczne raporty mogą utrudnić ten proces. Wstępne dane dotyczące ofiar mogą ulec zmianie, a nazwiska mogą nie zostać od razu potwierdzone.
Władze powinny przekazywać aktualizacje w sposób ostrożny i spójny. Jeden wiarygodny kanał informacyjny może ograniczyć zamieszanie i zapobiec rozprzestrzenianiu się plotek.
Rodziny również zasługują na prywatność. Publikacja zdjęć, danych osobowych lub niepotwierdzonych twierdzeń może wyrządzić dodatkową krzywdę w i tak już bolesnym okresie.

Miejsca pamięci i znaczenie pamięci
Pomnik może pomóc społeczności wyrazić smutek i zachować pamięć o zmarłych osobach.
W dniach po katastrofie studenci i członkowie społeczności uniwersyteckiej zebrali się, aby uczcić pamięć swoich kolegów z roku. Kwiaty, zdjęcia, wiadomości i inne formy hołdu stały się sposobem na wyrażenie uczuć, które trudno było ubrać w słowa.
Upamiętnienie to nie tylko gest publiczny. Może pomóc ludziom uświadomić sobie, że każda ofiara miała indywidualną tożsamość i życie poza medialnymi relacjami.
Pamięć o studentach nie powinna oznaczać sprowadzania ich do roli ofiar. Byli to ludzie z zainteresowaniami, ambicjami, relacjami i planami.
Trudny powrót do normalnego życia
Gdy zajęcia zostaną wznowione po tragedii, uniwersytet stanie przed trudnym zadaniem.
Uczniowie mogą chcieć wrócić do normalnego trybu życia, ale inni mogą nie czuć się na to gotowi. Niektórzy wolą rozmawiać o katastrofie, podczas gdy inni mogą uznać ją za zbyt bolesną.
Nie ma jednego właściwego sposobu przeżywania żałoby.
Uczelnie mogą pomóc, oferując doradztwo, pozwalając na odpowiednią elastyczność, komunikując się otwarcie i stwarzając okazje do pełnego szacunku upamiętnienia.
