Myślałam , że poczuję ulgę . Myślałam , że kłótnie przestaną odtwarzać się w mojej głowie . Myślałam , że w końcu zasnę .
"Czy ty?"
"Nie bardzo."
Sophie uśmiechnęła się słabo i smutno .
„ Czasami nadal robię dwie filiżanki kawy ” .
To wyznanie było tak drobne, tak zwyczajne, że bolało bardziej niż cokolwiek innego .
Przypomniałem sobie nasze poranki.
Ona zawsze budziła się przede mną.
Wypiła kawę ze śmietanką i jedną łyżeczką cukru .
Ja wziąłem czarne .
Przez lata nasze kubki stały obok siebie na kuchennym blacie .
„ Wciąż kupuję płatki śniadaniowe , które ci smakowały” – powiedziałem jej .
Zaśmiała się cicho.
"Nienawidziłeś tych płatków ."
"Ja wiem."
„To dlaczego to kupujesz ? ”
