Obok szklanki wody leżała niedokończona krzyżówka .
Rozpoznałem pismo na marginesach .
Sophie zawsze wypełniała puste przestrzenie małymi gwiazdkami , gdy tylko o tym myślała .
Ich widok niemal mnie załamał .
Doktor Keller sprawdził jej linię dożylną i monitor .
Wyjaśnił , że Sophie dochodzi do siebie po biopsji i wymaga obserwacji.
Lekarze wciąż czekają na wyniki badań histopatologicznych i mieli omówić dalsze kroki , gdy tylko otrzymają więcej informacji .
Nie mógł mi postawić żadnej potwierdzonej diagnozy .
Brak jednoznacznej odpowiedzi.
Po prostu niepewność.
A dla Sophie niepewność stała się najwyraźniej codziennością .
Kiedy lekarz wyszedł , zapadła między nami cisza .
Usiadłem na krześle obok jej łóżka .
Spojrzała przez okno .
W końcu zapytałem : „Dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś ?”
Nadal patrzyła na zewnątrz.
„ Bo nie chciałam , żebyś wrócił z poczucia winy .”
Poczułem , jak coś ściska mnie w piersi.
"Sophie—"
"Proszę, pozwól mi dokończyć."
Skinąłem głową.
Wzięła głęboki oddech .
„Kiedy lekarze po raz pierwszy wykryli guz , byłam przerażona. Nie rozumiałam , co to znaczy. Powiedzieli mi , że konieczne są dalsze badania . Tego dnia wróciłam do domu i siedziałam w samochodzie prawie godzinę , bo nie mogłam wejść do środka ” .
Wyobraziłem sobie nasz podjazd .
Jej mały srebrny samochód zaparkowany pod klonem .
Dom , z którego już wcześniej przygotowywałam się w myślach do opuszczenia.
„Chciałam ci powiedzieć” – kontynuowała . „ Ćwiczyłam słowa . Ciągle myślałam , że poczekam do kolacji , albo do weekendu , albo aż będziesz wyglądał na mniej wyczerpanego”.
Spojrzała na mnie .
„Ale potem powiedziałeś mi , że chcesz rozwodu ” .
Oczy mnie piekły.
" Nie wiedziałem."
"Ja wiem."
„Gdybyś mi powiedział … ”
„ Co?” przerwała mu delikatnie. „ Zostałbyś ?”
"Tak."
