Odbudowa relacji z ciałem
Jedną z pierwszych dziedzin, którą postanowiła przemyśleć, była aktywność fizyczna.
Przez długi czas myślała o ćwiczeniach głównie w kategoriach obowiązku. Wiedziała, że powinna to robić, ale rzadko była to pierwsza rzecz, na którą miała ochotę w napiętym grafiku dnia.
Z wiekiem stawała się coraz bardziej świadoma zmian zachodzących w jej ciele. Jej poziom energii nie zawsze był taki sam jak dekady wcześniej, a niektóre czynności wymagały dłuższego przygotowania lub regeneracji, niż pamiętała.
Łatwo byłoby zinterpretować te zmiany jako dowód na to, że powinna stawać się coraz mniej aktywna.
Zamiast tego zaczęła podchodzić do ruchu z innym nastawieniem.
Zamiast oczekiwać, że jej ciało będzie funkcjonować dokładnie tak samo jak wtedy, gdy była młodsza, skupiła się na odkryciu tego, co odpowiada jej obecnym możliwościom.
Zaczęła regularnie spacerować, zwracając uwagę na to, jak się potem czuje. Czasami pokonywała dystans dłuższy niż planowała. Innym razem wystarczył krótszy spacer.
Stopniowo odkrywała kolejne formy aktywności, które odpowiadały jej zainteresowaniom i kondycji fizycznej. W zależności od możliwości, mogło to oznaczać pływanie, łagodne ćwiczenia siłowe, taniec, jazdę na rowerze, rozciąganie lub uczęszczanie na odpowiednie zajęcia fitness.
Celem nie była rywalizacja z młodszymi ludźmi ani osiągnięcie nierealistycznego wyglądu.
Chodziło o zachowanie siły, sprawności ruchowej, równowagi i pewności siebie, a jednocześnie o to, by mieć powód, by wychodzić z domu i dzielić się światem.
Z czasem ruch stał się dla niej mniej przykrym obowiązkiem, a bardziej sposobem na doświadczanie własnych możliwości.
Zauważyła, że spacer może poprawić jej nastrój. Wykonanie zestawu ćwiczeń dało jej poczucie spełnienia. Nauka nowego ruchu przypomniała jej, że jej ciało wciąż potrafi się adaptować.
Zaczęła też rozumieć, że dbanie o siebie nie oznacza karania się za starzenie się.
Jej ciało zasługiwało na uwagę, cierpliwość i szacunek, a nie na ciągłe porównywanie się z wcześniejszą wersją niej samej.
Dzięki tej zmianie utrzymanie aktywności fizycznej stało się łatwiejsze.
Przestała ćwiczyć, bo wierzyła, że musi walczyć z upływem czasu. Ćwiczyła, bo chciała pozostać aktywna w życiu.
Dla niej była to o wiele ważniejsza motywacja.
Oczywiście, aktywność fizyczna musi odzwierciedlać stan zdrowia i możliwości danej osoby. Każdy, kto rozpoczyna nowy program ćwiczeń, szczególnie po długim okresie bezczynności lub z istniejącą chorobą, powinien wybrać odpowiednie aktywności i w razie potrzeby zasięgnąć porady specjalisty.
Chodziło o to, by nie ignorować ograniczeń fizycznych. Chodziło o to, by przestać zakładać, że każde ograniczenie jest trwałe, zanim jeszcze zbadała, co jest możliwe.
