„Tak” – odpowiedziałem.
„A potem ukarałem ją za reakcję, której się spodziewałem”.
Doceniłem to, że nie szukała wymówek.
Następnego ranka Lily zapytała, czy może założyć tę koszulkę jeszcze raz.
Powiedziałem nie.
„Wyjaśniłeś swoje stanowisko” – wyjaśniłem. „I nie chcę, żebyś chodził po szkole z napisem »brzydki« na piersi”.
Ona o tym pomyślała.
„Czy mogę założyć kurtkę?”
"Oczywiście."
„Czarne paznokcie?”
"Oczywiście."
„Niebieskie włosy?”
„To jest do ciebie przywiązane.”
Uśmiechnęła się.
W szkole Tyler i jego matka czekali w pobliżu sekretariatu. Matka przedstawiła się i przeprosiła za to, co powiedział.
Tyler spojrzał na podłogę.
Jego matka zachęcała go do poprawnego mówienia.
„Przepraszam, że nazwałem cię wiedźmą i potworem” – mruknął.
Lily skrzyżowała ramiona.
„Okej” – odpowiedziała.
Nie powiedziała, że mu wybaczyła, ani że wszystko jest w porządku. Po prostu okej.
Potem poprosiła go, żeby przeprosił również za to, że nazwał niebieskiego głupcem.
Tak, zrobił to.
